Aan alle successen gaat vele jaren van training aan vooraf. Zo ook in mijn geval. Mijn eerste triathlon dateert van 1987. De jeugd triathlon van Schagen wel te verstaan. Door mijn moeder met de sport in contact gekomen, die op dat moment deel uit maakten van het organisatie comite triathlon Schagen. Met een zwemachtergrond en een goede coopertest in de benen, moest dit mij toch wel goed afgaan. Maar wat viel dat tegen!...Het begon al met het zwemonderdeel afwerken in buitenwater. Niks geen wetsuits. Nooit een isolerende speklaag gehad. Door de koude kon ik geen borstcrawl slag meer zwemmen, dus met een schoolslag achter in het veld de 500m uitgezwommen. Half onderkoelt de geleende racefiets, met bagagedragers, op en uiteindelijk met de steken in de zij hardlopend over de finishlijn..

1987 was mijn eerste wedstrijd. Maar de sport ben ik echt gaan oppakken in 1989. Een nieuwe Peugeot racefiets gekocht voor toendertijd 600 gulden en gaan trainen. Aan twee triathlons dit jaar deelgenomen. De 1/8 triathlon van Warmenhuizen en de 1/8 triathlon van Schagen. In de zomer van 1989 mij vervolgens ook aangesloten bij de triathlonvereniging van Schagen. Vanaf toen zou er iets meer structuur in de training komen..

In 1990 mijn eerste volle triathlonseizoen. En ook al 3 keer een 1/4 triathlon. Al heette dat toendertijd ISD (Internationaal Short Distance), nu bekent onder de noemer Olympic Distance. Fysiek beschikte ik eigenlijk nog over te weinig inhoud voor een kwart. Metname energetisch raakte mijn lichaam in die tijd op tijdens een kwart. Het bidonnetje water met limonadesiroop kon daarin ook geen verschil maken. Maar wat er vanaf het begin wel was: passie voor de sport! Triathlon werd echt mijn lijfstijl. Mede gesteund door mijn ouders om mij overal heen te rijden..

De eerste successen komen in 1993. Met de Nederlandse titel bij de junioren op de triathlon. En dat ging toen nog gewoon over de 1/4. Susteren / Sittard was de lokatie. Een week later debuterend op een EK voor junioren in het spaanse Banyoles met een 13e plaats.

Na de juniorentijd komen er een aantal cruciale jaren in de loopbaan van een wedstrijdgerichte triathleet. Aansluiting krijgen bij de senioren. Waar anderen hier meer moeite mee hadden, bleek ik gelijk ook bij de senioren voor de prijzen te gaan meedoen. Dit kwam vooral door mijn toendertijd gruwelijk goed zwemonderdeel. Gek eingelijk dat in mijn laatste jaren, mijn zwemonderdeel min of meer mijn handicap was. Door mijn resultateb in de wedstrijden het besluit (kunnen) nemen om mij vanaf mij 21e jaar professioneel op de sport te kunnen gaan richten.

1996 was mijn eerste jaar als profesional. inmiddels 22 jaar en dan de volgende resultaten boeken. 3e op NK olympische afstand achter Looze en Barel. 9e op EK Olympische afstand, 22e op WK olympische afstand en winnen in de ETU Triathlon Cup wedstrijden in Schliersee en Geneve. Ik had mijzelf genesteld in de internationale triathlontop.

Langzamerhand steeds meer actief als triathleet in het buitenland. Een van de grote successen komt voor mij in augustus 1997 met winst tijdens de ITU World Cup van Embrun. De Adelaar van Schagen, de bijnaam bedacht door triathlon-speaker Wim van de Broek, wordt in media veelvuldig naar voren gehaald. Dit op basis van mijn sterke fietskwaliteiten in de bergen.

Een mijlpaal in sportcarriere komt met deelname aan de Olympische Spelen van Syney 2000. Een succesverhaal zou het niet worden. Met een 42e plaats kwamen de hoge verwachtingen niet uit. De spelen in september. In april in Sydney en Perth in respectievelijk de World Cup en het WK Olympische afstand prima resultaten met een 4e en 6e plaats. In juli dan nog in eigen land het EK Olympische afstand in Stein met een 3 plaats. Logisch dus dat de verwachtingen voor de Spelen hoog lagen. Maar achteraf was ik in september over mijn top heen. Het is raar maar waar.

In de periode 2000 - 2004 kenmerkt zich door kunstjes die ik elk jaar herhaal. Winnen in Holten, Schliersee, podiumpje hier, podiumpje daar. Nederlandse titel bij het veldlopen in 2002. Maar ook komen de twijfels voor een voortzetting van de sportcariere en in 2003 een serieuze enkelblessure. Een uitstap maak ik eind 2004 naar de atletiek. Maar in 2005 wordt er een punt gezet achter de professionele sportloopbaan. Werk roept!